سلام به دوستان عزیز
امروز روی صحبتم با دوستان عشق آمریکا هست و یک سری واقعیتها رو که قبلا هم اشاره کردم رو میخوام جور دیگه ای بگم.
آمریکا یک کشور سرمایه داری هست و اگه بخواهیم درست تر بگیم:
آمریکا=پول
یعنی اگر پول ندارید اینجا جاتون نیست و اگر پول دارید اینجا بهترین جا برای شماست.

اینجا مثل کشورهای سوسیالیست اروپائی نیست که بیمه درمان رایگان باشه. اینجا یه بیمه نسبتا خوب با ۵۰۰دلار Deductable و ۴۰ دلار CoPay و نسبت ۸۰٪ بیمه و ۲۰٪ بیمار یک چیزی حدود ۴۰۰ دلار در ماه آب می خوره برای ۱ نفر!!!! تازه اگه سن بالاتر بره گرون تر می شه و اگر در لس آنجلس ساکن باشی بازم گرونتر می شه!


اینجا مثل کشورهای اسکاندیناوی نیست که اجاره خونه مفت باشه. اجاره یک آپارتمان ۱ خوابه در لس آنجلس ۲۵۰۰ دلاره!
اینجا مثل ایران نیست که بنزین لیتری ۱۰۰ تومان باشه. ارزونترین بنزین لیتری ۱۲۰۰ تومان هست.که هر روز هم قیمتش داره میره بالا.
اینجا هزینه های پزشکی سرسام آوره. یک اندوسکوپی بسیار ساده اینجا حدود ۲۵۰۰ دلار می شه!
اینجا هزینه تعمیرات و دستمزد خیلی بالا هست. اگر کارگر مکزیکی برای یک کار ساده چند ساعته بگیری باید ساعتی ۲۰ دلار بدین.
اینجا پول نگه داشتن خیلی مشکل هست. انقدر تبلیغات زیاد هست و به شیوه های مختلف و بسیار جالب که باورتون نمیشه.اینجا کاری میکنن که اون چیزهایی رو که احتیاج ندارین رو میرین میخرین.


اینجا کسی نمی تونه بچش رو ایرانی تربیت کنه البته منظورم نقاط خوبش هست نه منفی.تربیت بچه ۹۰٪ دست مدرسه و جامعه هست.پس اونها هر چیزی رو که بخوان به بچه القاء میکنن حتی اون چیزهایی که به مذاق ایرانی های خیلی روشن فکر هم زیاد جوردر نمی یاد.کسایی که اینجا بچه دار میشن اکثرا در ارتباط با بچشون دچار مشکل میشن بخصوص پدر و مادرهایی که زبان انگلیسیشون زیاد جالب نیست. و راه حلی که تا اندازه ای به این پدر مادرها کمک میکنه اینه که تا قبل از مدرسه کلا با بچه فارسی حرف میزنن و موزیکهای ایرانی گوش میدن و کانالهای تلوزیونی ایرانی میبینن چون بچه بعدا انگلیسی رو در مدرسه و جامعه به خوبی یاد خواهد گرفت.ولی در آینده اطلاعات بیشتری از زبون فارسی رو بدست نخواهد آورد. هیچ وقت نمیتونه کتابهای فارسی رو بخونه در حالی که در صحبتهای روزمره دبستانی موفق هست ولی با اون بچه نمیتونی بحثهای محمتر و ظریف تر و عمیق تری به زبان فارسی بکنی. مثل بحث های روزمره ما در ایران. و نسل بعد از اون به کل دیگه ایرانی نخواهد بود!

اینجا جامعه ایرانی ها بسیار کوچک هست. و خیلی از پسرها و دخترها نمی تونن فرد مناسب و مورد نظرشون رو توی این جامعه پیدا کنن.و اینکه بعضی هاشون با یک مقیم ایران ازدواج میکنن نتیجه خیلی جالبی هم نداره.

اکثر ایرانی ها به خاطر نبود آزادی و برخی مشکلات اقتصادی به فکر مهاجرت میفتن ولی با مهاجرت یک چیزهایی بدست میارین و یک چیزهایی رو از دست میدین. مثلا: برای خیلی از مهاجرین تنهایی برای مدت نا معلومی در پیش هست دوری از خانواده و دوستان و ترس از دست دادن اونها همیشه با شماها هست.

نظر شخصی مابه کسانی که به فکر مهاجرت هستن این هست که پلهای پشت سر خود را اصلا خراب نکنین و خیلی مطمئن قدم بردارین و در رویا سیر نکنین.

موفق باشین
+ نوشته شده توسط مریم در دوشنبه 13 خرداد1387 و ساعت
5:46 |